Akdeniz Bölgesi’nin Coğrafi Özellikleri

Akdeniz Bölgesi, Türkiye’nin Güneyinde Yer Alan, Doğal Güzellikleri, Zengin Tarım Alanları, Tarihi Ve Kültürel Miraslarıyla Dikkat Çeken Son Derece Stratejik Bir Coğrafi Alandır. Bu Bölge, Kuzeyde İç Anadolu Ve Güneydoğu Anadolu Bölgeleriyle, Batıda Ege Bölgesiyle, Doğuda Suriye Sınırıyla Ve Güneyde İse Akdeniz’le Komşudur. Bu Geniş Komşuluk Alanı, Akdeniz Bölgesi’ni Hem Türkiye’nin İç Bölgeleriyle Hem De Dış Dünya İle Entegrasyon Açısından Önemli Bir Noktaya Taşımaktadır.

Akdeniz Bölgesi’nin Yüzölçümü Yaklaşık Olarak 120 Bin Kilometrekaredir. Türkiye’nin Yedi Coğrafi Bölgesi Arasında Yüzölçümü Bakımından Beşinci Sırada Yer Alan Bu Bölge, Doğal Ve Beşeri Özellikleri Bakımından Son Derece Zengindir. Bölgede Yer Alan İllerin Başlıcaları Şunlardır: Antalya, Adana, Mersin, Hatay, Osmaniye, Kahramanmaraş (Kısmen), Burdur, Isparta Ve Karaman (Kısmen). Bu İllerin Tamamı Ya Da Bir Bölümü Akdeniz Bölgesi Sınırları İçinde Yer Almakta Ve Bu Bölgenin Coğrafi Karakterine Katkı Sunmaktadır.

Akdeniz Bölgesi’nin En Belirgin Coğrafi Unsuru, Güney Kısmında Yer Alan Ve Kıyıya Paralel Uzanan Toros Dağları’dır. Bu Dağlar, Bölgeyi Hem Fiziksel Açıdan Hem De İklimsel Olarak Belirgin Şekilde Etkilemektedir. Toroslar, Kıyı Şeridiyle İç Kesimler Arasında Doğal Bir Set Oluşturur Ve Bu Nedenle İç Kesimlerden Kıyıya Ulaşımı Zorlaştırırken Aynı Zamanda Farklı İklim Tiplerinin Oluşmasına Da Neden Olur. Dağların Etkisiyle Kıyı Bölgelerinde Ilıman Ve Sıcak Akdeniz İklimi Görülürken, Yüksek Kesimlerde Daha Serin Ve Karasal Özellikler Hakim Olur.

Bölgenin En Önemli Ovaları Arasında Çukurova, Amik Ovası, Antalya Ovası, Elmalı Ovası Ve Korkuteli Ovası Gibi Son Derece Verimli Ve Geniş Tarım Alanları Bulunur. Özellikle Çukurova, Türkiye’nin En Verimli Tarım Alanlarından Biri Olarak Öne Çıkar. Adana, Mersin Ve Osmaniye İllerini Kapsayan Bu Ova, Genişliği, Düzlüğü Ve İklim Uygunluğu Sayesinde Yılda Birden Fazla Ürün Alınabilen Ender Tarım Alanlarından Biri Olarak Bilinir.

Akdeniz Bölgesi, Yüzey Şekilleri Bakımından Son Derece Engebelidir. Kıyıdan İçeriye Doğru Gidildikçe Rakım Hızla Artar. Bu Engebeli Yapı, Tarım Alanlarının Yerleşimini Etkilerken Aynı Zamanda Turizmin Gelişimine De Özgün Bir Zemin Hazırlar. Özellikle Falezli Kıyılar, Doğal Plajlar, Dağlık Alanlarda Yer Alan Yüksek Yaylalar Ve Doğa Yürüyüş Rotaları, Akdeniz Bölgesi’ni Hem Dağcılık Hem De Doğa Sporları Açısından Cazip Hale Getirmektedir.

Bölge, Su Kaynakları Açısından Da Zengindir. Seyhan, Ceyhan, Göksu, Aksu Ve Asi Nehirleri, Bölge İçin Hayati Öneme Sahiptir. Bu Akarsular, Hem Tarımda Sulama İmkanlarını Artırmakta Hem De Enerji Üretimi Açısından Kullanılmaktadır. Özellikle Ceyhan Ve Seyhan Nehirleri Üzerine Kurulmuş Barajlar, Hem Elektrik Üretimi Sağlamakta Hem De Çevresindeki Tarım Alanlarının Sulanmasına Katkı Vermektedir. Göksu Nehri Ve Delta Alanları, Aynı Zamanda Kuş Gözlemciliği Ve Ekoturizm Açısından Da Önem Taşımaktadır.

Akdeniz Bölgesi’nin Kıyı Şeridi, Türkiye’nin En Uzun Kıyı Şeritlerinden Birine Sahiptir. Yaklaşık 1.600 Kilometre Uzunluğundaki Bu Kıyı Şeridi, Gerek Jeomorfolojik Yapısı Gerekse Deniz Turizmine Uygunluğu Açısından Eşsiz Bir Değere Sahiptir. Kıyılar Genel Olarak Düz, Plajlı Ve Geniş Kumluk Alanlardan Oluşurken, Bazı Bölgelerde Falezler Ve Yüksek Kıyılar Da Görülmektedir. Antalya Körfezi Ve Mersin Körfezi, Bölgenin En Belirgin Kıyı Özelliklerinden Sadece İkisini Oluşturur.

Kıyıların Özellikle Turizm Açısından Değerli Olmasının En Temel Sebebi, Deniz Suyunun Temizliği, Güneşlenme Süresinin Uzunluğu Ve Yaz Sezonunun Çok Uzun Sürmesidir. Antalya Gibi Şehirlerde Yılın Sekiz Ayı Deniz Turizmi Yapılabilir Durumdadır. Bu Özellik, Bölgenin Coğrafi Potansiyelini Sadece Tarımsal Değil, Aynı Zamanda Ekonomik Ve Turistik Açıdan Da Güçlendirmektedir.

Bitki Örtüsü Açısından Akdeniz Bölgesi, Makilik Ve Ormanlık Alanlarla Kaplıdır. Makiler, Kızılçam Ormanlarıyla Birlikte Kıyıya Yakın Alanlarda Yoğunlukla Görülür. Bu Bitki Örtüsü, Akdeniz İkliminin En Belirgin Doğal Yansımasıdır. Yüksek Kesimlerde Yer Yer Karaçam, Sedir Ve Meşe Ağaçlarına Da Rastlamak Mümkündür. Ormanlar, Hem Ekolojik Dengeyi Sağlamakta Hem De Bölge Halkına Odun, Reçine, Mantarcılık Ve Arıcılık Gibi Doğaya Dayalı Ekonomik Faaliyetler Açısından Katkı Sunmaktadır.

Yerleşim Yapısı İse Genellikle Kıyıya Yakın Alanlarda Yoğundur. İç Kesimlerde Dağlık Ve Engebeli Alanlar Nedeniyle Nüfus Yoğunluğu Azalmakta, Ancak Yaylacılık Kültürü Hâlâ Etkinliğini Sürdürmektedir. Özellikle Yaz Aylarında Sıcaklık Artışı Nedeniyle Halkın Bir Kısmı Yaylalara Göç Etmekte Ve Geçici Olarak Yüksek Rakımlı Bölgelerde Yaşamaktadır. Bu Kültür, Hem Geleneksel Hem De Ekonomik Bir Pratik Olarak Günümüzde De Sürdürülmektedir.